Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Η ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ...

(Γή εί και είς γήν απελεύσει...)


Κορίτσι νέο κι όμορφο
τι στέκεις εδώ πέρα
δεν έχεις μάνα,αδερφούς
και δύστυχο πατέρα ;


Χρόνια πολλά επέρασαν
απο την μαύρη μέρα
π΄άφησες φίλους και γνωστούς
σαν την πνοή του αγέρα


Η ομορφιά σου έδυσε
βαθιά μέσα στο χώμα
και η ζωή σου έσβυσε
σαν μιά στιγμή ακόμα


Γεννήθηκες σ΄άλλους καιρούς
μακριά απο τους δικούς μου
υπάρχεις χρόνε σε ρωτώ
η σε γεννάει ο νούς μου


Στέκεις παντού και πουθενά
στην μνήμη καρφωμένη
στου αγέρα την γλυκιά πνοή
αιώνια ξεχασμένη


Kι αν κάποιος σκύψει στα κρυφά
στην πλάκα που σε κρύβει
πάντα θα έρχεσαι κλεφτά
με πόνο να σε πνίγει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου