Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΥΠΟ ΣΚΙΑΝ


Έμαθες χρόνια πιά να ζείς
χωρίς τα όνειρα σου
τα έθαψες βαθιά στη γή
κι΄ας κλαίει η καρδιά σου

Μα που πηγαίνεις χωρίς ελπίδα
χωρίς το φώς. μιάν ηλιαχτίδα
μές τα σκοτάδια γυρίζεις ξένος
απο τη μοίρα σου καταραμένος

Άθλιε κόσμε αφορισμένε
μ' άθλια μοίρα φρικτή δικασμένε
τη λευτεριά σου για πάντα σκορπάς
αρκεί να βρίσκεις ψωμί για να φάς

Πάνω απ΄τον τάφο σου
βαριά σκιά
προγόνοι κλαίνε
στην καταχνιά

Σκοτάδι μαύρο
σάπιοι καιροί
ποιά μοίρα θέ μου
μας καρτερεί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου