Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

ΧΡΥΣΟΥΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ











Ανάμεσα στα μάρμαρα του αρχαίου κόσμου εφάνεις
 κάποιο χρυσό απόγευμα που επέρασε και εχάθει
κι απ της ψυχής τα αιώνια,τα πέλαγα τα βάθη
να ανασύρεις την ζωή,που ζείς μα που δεν φτάνεις


Περνάν οι μέρες κι ο καιρός,χανόμαστε το ξέρεις
στου χρόνου την μυλόπετρα συνθλιβεται η πλάση
σταματα πιά ν΄αναπολείς,πάψε να υποφέρεις
για κάτι που δεν έζησες,που θα σε ξεπεράσει

Είμαι και γώ εδώ μαζί,ανάμεσα στην ύλη
εκείνο δά το απόγευμα που επόναγε η ψυχή σου
σε σώμα νέο δυνατό,πνευματική σου φίλη
που η καρδία μου σ΄αγαπά και που πονώ μαζί σου

Ο κόσμος φτιάχτηκε για εμάς και για εμάς χαλιέται
μην κλαίς για οτι πέρασε,τίποτε δεν ξεχνιέται
έτσι μου αποκρίθηκες μ΄ένα μονάχα βλέμμα
με δύο μάτια παιδικά που εχθρεύονται το ψέμμα

Νικηφόρος Βυζαντινός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου