Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Έρως απαράδεκτος


Πάντα το είχα κατά νού για να σου γράψω
τούτο το γράμμα πριν χαθείς παντοτινά
πρίν λίγο χώμα στην αγάπη μας πετάξω
παρθένος κόρη που κοιμάται ταπεινά


Πρέπει να ζήσω μου χες πεί κι ο χρόνος λίγος
πεθαίνω μόνη κάθε μέρα στην ζωή
για όσο ακόμη μ΄αγκαλιάζει νιότης σφρίγος
και μές στο σώμα μου υπάρχει αναπνοή


Και γώ σε κοίταξα μ΄ ένα πικρό μου βλέμμα
σαν να ξεδιάκρινα του τέλους την αρχή
το πως τελείωνε το πιο γλυκό μου ψέμμα
μέσα στην θλίψη που η ζωή μου μ΄οδηγεί


Μα εσύ φοβόσουν πιο πολύ απο εμένα
τα μάτια έστρεψες αλλού να μην με δείς
κι ευθύς με βήματα γοργά κι απελπισμένα
στο πλήθος φρόντισες για πάντα να χαθείς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου