Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Άραγε




Σαν ένα μήνυμα κλεισμένο σε μποτίλια 
και πεταμένο μές στις θάλασσες του χρόνου 
μοιάζει η γραφή μας,  μοναχική καντρίλια 
πλημμυρισμένη απο τα δάκρυα του πόνου.



Τι τάχα νιώσαμε κανείς δεν θα το μάθει 
κι εμείς θα κρύψουμε την θλίψη στοργικά 
μές στης ψυχής μας τα ολόμαυρα τα βάθη 
πίσω απ τις λέξεις θα γελάμε ειρωνικά 


Άραγε θάρθουν να μας βρούν και μας σ΄ένα συρτάρι 
σε ένα ράφι με παλιά βιβλία στριμωγμένο 
οτι απέμεινε απο εμάς φτωχό απομεινάρι 
ένα βιβλίο, μιάς ζωής, απο καιρό λησμονημένο.


Και κάποιος, κάποτε μια μέρα θε ν΄ανοίξει 
κείνο το γράμμα που σκαλίσαμε στην άμμο 
και η αλήθεια μας ίσως με δάκρυα τον πνίξει 
μα ήταν ψέμμα τα όσα ζήσαμε δω χάμω !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου